Tanja Nijmeijer - Facts

Dagboeken


Zoekende naar feiten over Tanja Nijmeijer voor ons project kwamen we ook de berichtgeving over haar gevonden dagboeken tegen.

Op 18 Juli 2007 werd het kamp van FARC commandant Carlos Antonio Lozada (echte naam Julián Gallo Cubillos) in de morgen aangevallen door het Colombiaanse leger. Volgens de Colombiaanse berichtgeving waren de ongeveer 30 FARC guerrilleros zich aan het klaarmaken voor de lunch en een aantal was zich aan het wassen. Het verzet was zwak en iedereen vluchtte onmiddelijk. Velen hebben 15 dagen moeten lopen door de jungle voor dat ze bij een ander FARC-kamp aan kwamen. De dagboeken van Tanja Nijmeijer werden gevonden door het leger. De Nederlandse correspondente voor het ANP in Bogotá Wies Ubags werd gevraagd door de militaire inlichtingendienst de dagboeken te vertalen in het Spaans. Zij hoefde daar niet lang over na te denken, zo beschrijft ze in haar eigen feuilleton (archived versie). Ubags ontving van de inlichtingendienst een kopie op CD-ROM voor eigen gebruik. Daarna werden door de inlichtingendienst nauwkeurig geselecteerde gedeeltes in de Colombiaanse media gepubliceerd. De citaten gingen over frustraties van het leven binnen de FARC, maar ook over persoonlijke ontboezemingen van haar liefdesleven. De subtiel uitgekozen en vrijgegeven citaten uit Tanja Nijmeijers dagboeken - waaraan wij om begrijpelijke redenen hier niet linken - moesten het beeld van de FARC organisatie in de Colombiaanse publieke opinie beschadigen en nieuwe recrutering voorkomen. Het had tot gevolg dat Tanja Nijmeijer ineens grote bekendheid kreeg. Ze kreeg door die publicaties in Colombia een bedenkelijke reputatie, ze zou o.a. het liefje zijn van meerdere FARC commandanten. Veel Nederlandse media namen dagboek-citaten over. De NOS publiceerde alle citaten volledig. Liduine Zumpolle, ex-PAX-medewerker in Colombia, werd ook een volledige kopie van de dagboeken aangeboden, die ze gebruikte voor reportages in de Nederlandse media en haar boek 'TANJA een Nederlandse bij de FARC', dat ook in Colombia in het Spaans is verschenen en dat vooral de recrutering van jong volwassenen moest tegengaan. Elsevier Magazine voelde zich geroepen in Nederland ook een duit in het zakje te doen door haar 'jungle-stoeipoes' te noemen. Toen zij in Cuba verbleef voor de vredesonderhandelingen, kwamen al die oude berichten in de Colombiaanse pers ook weer boven drijven. Ze zou volgens die Colombiaanse pers ook veelvuldig gesignaleerd zijn in Cubaanse uitgaansgelegenheden, waarvoor elk bewijs ontbrak. In de Colombiaanse sociale media werd haar naam veelvuldig met de woorden asesina, puta en hija de puta geassocieerd.

Maar in Nederland is het publiceren van andermans geschriften zonder toestemming een schending van het auteursrecht en het citeren uit onrechtmatig gepubliceerde dagboeken is een schending van het citaatrecht. Er moet wel een heel erg groot nationaal belang zijn wil een civiele rechter in Nederland dat laten prevaleren boven de publicatie van privacy-gevoelige citaten uit iemands persoonlijke dagboeken. Dat nationaal belang was er in Nederland zeker niet. Er waren geen grote aantallen jonge Nederlandse mensen die toe traden tot de Colombiaanse FARC. Tanja nijmeijer is de enigste geweest in het 50-jarig bestaan van de gewapende FARC. Ook in Colombia biedt het auteursrecht en citaatrecht bescherming, maar werd het desondanks geschonden door de Colombiaanse media inzake de dagboeken van Tanja Nijmeijer. Het citaatrecht geldt daar echter minder voor bekende personen; Tanja Nijmeijer was toen nog een onbekend persoon. Er is nooit een civiele zaak in Colombia aangespannen wegens het schenden van het auteurs- en citaatrecht van de dagboeken. Het is twijfelachtig of een Colombiaanse rechter een schadevergoeding had toegewezen in een dergelijke zaak. Er was namelijk wel enig belang bij het publiceren van delen uit die dagboeken. Het moest adolescenten en jong volwassenen ervan weerhouden zich aan te sluiten bij de FARC en hen vooral duidelijk maken dat het leven in FARC kampen niet alleen lichamelijk en geestelijk zwaar is maar ook moreel verwerpelijk (terwijl bij de FARC op deserteren vaak de kogel staat). Er werd in die tijd flink gerecruteerd door de FARC onder studenten in de Colombiaanse grote steden. Naast kinderen met een leeftijd van 10-13 jaar, zijn jong volwassenen altijd een ideale doelgroep om te recruteren voor elk leger en welke 'rechtvaardige' gewapende strijd dan ook. Die groepen bieden mentaal heel weinig weerstand tegen hun commandanten. Dat blijkt keer op keer overal. Terwijl een leeftijd van 15 jaar volgens de Geneefse conventie een toegestane leeftijd is om te recruteren voor de strijd, werden door de FARC, ELN, het Colombiaanse leger én de paramilitaire legers ook kinderen onder de leeftijd van 15 jaar ingezet en dit is bijv. te lezen in het boek Militarized Youth, The Children of the FARC van Johanna Higgs. Jong volwassenen zijn bovendien al vaak fysiek volwassen maar nog niet gebonden aan een levenspartner of gezin. Ook jonge studenten kun je nog veel wijs maken, omdat ze vaak nog niet goed een kritisch standpunt kunnen innemen ten opzichte van nieuwe informatie buiten hun eigen vakgebied. De echte levenservaring, politieke inzichten, kennis van de geschiedenis, ontbreekt heel vaak. Daar komt bij dat ze net de wereld een klein beetje beginnen te begrijpen, maar toch vaak al direct een grote drive hebben om die wereld te verbeteren (vaak op ondoordachte manieren). Dat is vaak niet alleen een ideale voedingsbodem voor leden-wervers van politieke partijen en politiek activisme, maar ook voor recruteurs van verzets- of guerrilla-organisaties. Als, zoals in het geval van de FARC de jonge recruten terecht komen in een geïsoleerde omgeving zoals de Colombiaanse jungle die afgesloten van de buitenwereld is, dan zijn dat ook nog eens ideale omstandigheden om de jonge rekruten een bepaald ideologisch gedachtegoed bij te brengen. De commando-structuur zorgt bovendien voor een welkome groepsdruk en groepspolarisatie. Groepspolerisatie is een bekend psychologisch proces binnen besloten groepen, waarin de leden onderling gaan wedijveren, wie het beste de groeps-ideologie volgt en elkaar op die manier 'scherp' houden.

[...Er werd in Nederland gevreesd dat na het bekend worden van de dagboeken van Tanja Nijmeijer, zij binnen de FARC zwaar gestraft zou worden en hoogst waarschijnlijk geëxecuteerd. Die vrees was gegrond. Bepaalde passages in de dagboeken stelden de FARC en het leven binnen de FARC in een kwaad daglicht. Mono Jojoy (echte naam Víctor Julio Suárez Rojas ) de commandant van het Oostelijk bloque van de FARC, waar destijds ook Nijmeijer's kamp-commandant Lozada onder viel, stond bekend als meedogenloos. Zeker in de beginjaren van Mono Jojoy's commandantschap, hanteerde hij een ijzeren discipline voor zijn ondergeschikten. Hij heeft bijv. een jonge guerrilero laten executeren omdat hij niet in een latrine gepoept had. Voorts was hij een onverbeterlijke rokkenjager en seksist. Hij staat ook bekend als kinderrover. Hij heeft heeft hele schoolklassen met jeugdige kinderen laten ontvoeren en ingelijfd in de FARC. Hij introduceerde ook de ontvoeringen en gevangenschap van politici, gezagsdragers, buitenlanders en vermogenden i.s.m. corrupte politie-functionarissen ('Los Calvos'). Het in 2010 verschenen boek van El Tiemp journaliste Jineth Bedoya "Vida y muerte del Mono Jojoy" ("Leven en Dood van Mono Jojoy") geeft een inkijkje. De Spaanse Wikipedia-pagina geeft ook een ruim overzicht van Mono Jojoy's activiteiten. Maar het aantal zelfmoorden onder de manschappen begon op gegeven moment erg op te lopen en bereikte zelfs het aantal van 70. Hij is toen in 2004 op de vingers getikt door het FARC Secretariaat en is daarna milder naar zijn manschappen geworden, maar niet voor de vijand. Nijmeijer's commandant Lozada heeft zich waarschijnlijk ingespannen om een krijgsraadproces en executie van Nijmeijer te voorkomen. Wat mogelijk mee speelde is dat zij toentertijd een vaste relatie had met Mono's neef Julián. Maar of dat uiteindelijk in haar voordeel of nadeel heeft gewerkt blijft onduidelijk omdat zij tegelijkertijd een geheime affaire had met Mono's zoon Chepe. Toen dit bekend werd bij Julián was er ruzie in de familie van Mono en heeft zij zo de verdenking op zich geladen een infiltrant te zijn. Op infiltratie staat de doodstraf en Mono Jojoy stond bekend om zijn paranoia voor mogelijke infiltranten. Tientallen onschuldige burgers en guerilleros zijn i.o.v. Mono Jojoy omgebracht op alleen verdenking van infiltratie. Onder president Uribe (2002-2010) werd het programma 'Acción Familia' opgestart. Dat beoogde arme boerengezinnen een financiële uitkering te geven als zij de coca-teelt opgaven. Mono Jojoy zag dat als collaboratie met de vijand en er zijn tientallen boeren geëxecuteerd die van de uitkering gebruik maakten.
Nijmeijer kwam uiteindelijk na het debacle met de dagboeken terecht in de stafeenheid van Mono Jojoy (EMBO) als een soort persoonlijke assistente. Het boek van Jineth Bedoya bevat ook een hoofdstuk over Nijmeijer en daarin schrijft ze dat de secretariaatleden Iván Marquez en Raúl Reyes vooral aangedrongen hebben om Nijmeijer te beschermen om verdere PR schade te voorkomen. Mono Jojoy wilde eigenlijk een zwaardere straf voor Nijmeijer. De FARC leiding moet gedacht hebben dat als ze overlijdt door een straf, dit voor de buitenwereld de door haar naar buiten gebrachte 'vuile was' bevestigd. Wel moest voorkomen worden dat ze zou deserteren. Dat kon het beste door ze in de EMBO te detacheren. De EMBO ligt centraal tussen een aantal frentes, die vooral ook tot taak hebben de EMBO te beschermen door veiligheidszones te handhaven. Zou Nijmeijer willen deserteren dan moet ze langs die frentes en wordt ze opgemerkt. Na het debacle heeft zij zich publiekelijk ook altijd erg positief over Mono Jojoy uitgelaten, terwijl in de Colombiaanse publieke opinie Mono Jojoy vooral bekend staat als de meest meedogenloze en gewetenloze figuur in de FARC. Nijmeijer heeft hier duidelijk véél geluk gehad! Mono Jojoy overleed in 2010 bij een massaal bombardement op zijn kamp en werd als commandant van het Oostelijk bloque opgevolg door Pastor Alape (Echte naam
José Lisandro Lascarro). Nijmeijer overleefde dat bombardement ternauwernood...]

Naar eigen zeggen heeft Nijmeijer een relatief lichte straf ondergaan, die o.a. bestond uit corvee en het graven van latrine sleuven. Maar bij fouten met zulke ernstige gevolgen is het gebruikelijk dat de persoon in kwestie in ieder geval publiekelijk zelfkritiek uit (een gebruikelijke en beproefde methode in de Marxistisch/Leninistische wereld om mensen weer in het gareel te krijgen of zelfs te heropvoeden). Verwacht wordt dan dat de persoon ook aangeeft hoe dergelijke fouten te voorkomen en hoe de begane eventueel te herstellen. De consequentie voor haar was dat ze (besefte dat ze) zich zou moeten inspannen voor PR-activiteiten, hoewel propaganda hier een beter woord is. Zij had door haar dagboeken immers de vuile was van de FARC buiten gehangen en moest die negatieve PR nu zelf maar herstellen. Ze was bovendien de enigste die die 'vuile was' weer enigszins geloofwaardig 'schoon' kon maken. Die PR-werkzaamheden bestonden vooral uit het geven van een uitgebreid video-interview met Jorge Botero, de Colombiaanse pro-FARC journalist, die speciaal daarvoor naar het FARC kamp afreisde. Beelden van dat interview - waarin ze in een perfect gestreken gevechtspak en met iets te kleine vechtpet, maar met constant een M16 tegen de schouder het FARC propaganda-verhaal deed - zijn ook op de Nederlandse TV vertoond door de IKON op 10 november 2010 ("Tanja en haar Verhaal"). In die propaganda video vertelt ze o.a. vrij open dat haar werk als militie-lid in Bogotá bestond uit het plaatsen van (brand-)bommen in o.a. bussen van busmaatschappijen in Bogotá. Het plaatsen van explosieve bommen bij andere bedrijven gebeurde veelal s'nachts door haar om slachtoffers te voorkomen, vertelde ze. In de video kwam uiteraard ook een debunk van de gepubliceerde negatieve uitspraken over de FARC uit haar gevonden dagboeken aan bod. Ze moest hoogst waarschijnlijk a.g.v. haar 'straf' ook meewerken aan het boek van Jorge Botero over haar leven bij de FARC, 'La Vida No Es Facil, Papi: Tanja Nijmeijer, La Holandesa de Las Farc', dat in Januari 2011 verschenen is bij uitgever Ediciones B Colombia Grupo Zeta en gebaseerd is op de door Botero afgenomen interviews, maar aangevuld met de denkbeelden en rijke fantasie van de auteur. Het toetreden van haar tot de FARC vredesdelegatie in Havana, Cuba in november 2012 moet volgens ons in dit licht bezien worden. Internationale Public Relations werd een belangrijke taak van haar als delegatielid, hoewel zeker in de beginjaren van het 4-jarige onderhandelingstraject in Havana de nadruk gewoonte getrouw voornamelijk lag op propaganda bestemd voor de eigen achterban. Ze onderhield een engelstalige website www.farc-epeace.org, en een Youtube-kanaal; ze gaf regelmatig interviews aan de buitenlandse pers waaronder ook de Nederlandse; ze zette zich in voor het zingen van speciale liederen en video-clips; ze presenteerde het FARC-nieuws op het eigen YT-kanaal; ze sprak regelmatig 'saludo'-videos uit naar buitenlandse communistische groeperingen. Het propagandistische boek van Jorge Botero over haar leven bij de FARC werd in 2014 tijdens de onderhandelingen onder de titel 'Las siete vidas de Tanja Nijmeijer: la holandesa de las FARC' opnieuw uitgegeven bij uitgever OceanSur, als PR-stunt. Die heruitgave heeft ze zelf ook nog in een video gepromoot. Na het sluiten van het definitieve vredesakkoord in oktober 2016 heeft zij nagenoeg geen interviews meer gegeven aan de main stream media, hoewel er ongetwijfeld veel verzoeken voor zijn gedaan. In Januari 2020 heeft zij tenslotte ook haar lidmaatschap van de politieke partij FARC opgezegd en ook toen heeft ze daar geen interviews over gegeven.

Ons verbaast het dat er nooit een civiele zaak aangespannen is tegen alle media die die dagboek-citaten in Nederland hebben gepubliceerd. In Nederland zijn in boeken, kranten en tijdschriften, maar ook in TV-reportages namelijk soms ook nieuwe delen geciteerd, die niet eerder in Colombia gepubliceerd waren. De verjaringstermijn op het schenden van het auteursrecht bedraagt 20 jaar. Er hadden flinke schade-vergoedingen kunnen worden toegekend, zie bijvoorbeeld de civiele zaak uit 2015 (archived versie) over onrechtmatig gepubliceerde citaten uit de dagboeken van de moeder van de vermoorde Marianne Vaatstra.

Het blijkt dat je de publieke opinie stevig kunt beïnvloeden door heel selectief geselecteerde informatie over een persoon of organisatie te publiceren en andere informatie doelbewust weg te laten. In een land als Colombia waar informatie over het interne gewapende conflict streng door het leger gecontroleerd werd en wordt, is dat natuurlijk heel makkelijk. Maar als in een vrij land als Nederland de media dat klakkeloos overnemen van de Colombiaanse media zonder enige duiding is dat zorgwekkend. Het argument dat vaak wordt gebruikt door de media is 'dat het toch al op straat ligt'. Maar dat is helaas juridisch vaak geen valide argument, ook in Nederland.

Lees verder op deze site over:

Fake News over Tanja Nijmeijer

Heeft Tanja Nijmeijer een Kind Vermoord?

Dodelijke Bomaanslag Sportkleding Magazijn door Tanja Nijmeijer

Tanja Nijmeijer Zegt Lidmaatschap van de Politieke FARC Partij Op

Tanja Nijmeijer en een Rechtzaak in Nederland voor Misdaden met Terroristisch Oogmerk

Red Notice Interpol en Uitleveringsverzoek Tanja Nijmeijer Verenigde Staten

Geruchten en Misvattingen in de Media over Tanja Nijmeijer - de Feiten

Nijmeijer in de FARC

De 'Terroriste' Tanja Nijmeijer



Published 01-feb-2020Updated 13-dec-2021